لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

سابقه و هدف: با توجه به هم ابتلایی میان اختلال کارکرد جنسی (مراحل مختلف چرخه پاسخ جنسی نظیر میل جنسی، برانگیختگی، ارگاسم و رضایتمندی)، اختلال وسواسی جبری و افسردگی که ممکن است مربوط به آسیب شناسی روانی یا عوارض دارویی باشد، هدف این پژوهش بررسی تاثیراختلال وسواسی جبری با علایم افسردگی و بدون علایم افسردگی بر کارکرد جنسی بیماران بود.روش بررسی: تحقیق و بررسی همگروهی تاریخی انجام شد. شرکت کنندگان در این پژوهش را 56 بیمار اختلال وسواسی جبری که 46 نفر دارای علایم افسردگی و 10 نفر فاقد علایم افسردگی بودند، تشکیل دادند. شرکت کنندگان، مراجعان به درمانگاه سرپایی بیمارستان روزبه (وابسته به دانشگاه علوم پزشکی تهران) بودند که پس از مصاحبه بالینی روانپزشک، پرسشنامه های دموگرافیک OCI-R، MOCI، BDI-II، IIEF، FSFI، را تکمیل کردند. رتبه کارکرد جنسی در دو گروه دارای علایم افسردگی و بدون علایم افسردگی با آزمون من ویتنی قضاوت آماری شد.یافته ها: تحقیق روی 56 بیمار وسواسی جبری که 46 نفر آن ها دارای علایم افسردگی و 10 نفر آن ها که فاقد علایم بودند، انجام شد. رضایتمندی جنسی در گروه بدون افسردگی جنسی 11.2-+1.9 و در گروه با افسردگی 16.4-+3.4 بود (p<0.005) و کارکرد جنسی به ترتیب 58.7-+9.5 و 40.6-+15.56 با (p<0.006) و بالاخره نعوظ به ترتیب 25.8 و 16.7 بود (p<0.009) تفاوت سایر شاخص های کارکرد جنسی در هر دو گروه مشابه بود.نتیجه گیری: با توجه به معناداری ارتباط بین کارکرد جنسی مردان و افسردگی، به نظر می رسد که توام بودن افسردگی و اختلال وسواسی جبری باعث کاهش کارکرد جنسی می شود. ارزیابی بالینی و بررسی کارکرد جنسی بیماران مبتلا به اختلال وسواسی جبری با توجه به همزمانی ابتلا به علایم افسردگی پیشنهاد می شود.

1مقدمه: شکایت جسمانی و افکار خودکشی در نوجوانان شایع است. با این حال، مطالعه­ای که مکانیسم­های زیربنایی بین علائم جسمانی و رفتارهای خودکشی را در نوجوانان بررسی کنند، محدود هستند. هدف مطالعه حاضر بررسی رابطه علائم جسمانی با افکارخودکشی در نوجوانان با میانجیگری علائم افسردگی و نشخوارفکری بود. روش ­کار: پژوهش حاضر توصیفی- همبستگی از نوع معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش را تمامی نوجوانان شهر کرمانشاه در سال 1404 تشکیل دادند. از میان جامعه آماری، 410 نفر به شیوه نمونه­گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار پژوهش عبارت بودند از: پرسشنامه سلامت بیمار، مقیاس افکار خودکشی بک، پرسشنامه افسردگی بک ویرایش دوم و مقیاس پاسخ نشخوار فکری. برای تحلیل داده ها از همبستگی پیرسون، مدل یابی معادلات ساختاری و از نرافزار SPSS نسخه 23 وAMOS  نسخه 23 استفاده شد. یافته ­ها: یافته­ ها حاکی از برازش مدل مورد نظر بود و متغیر علائم جسمانی با نقش میانجی علائم افسردگی و نشخوار فکری در مجموع 71 درصد از واریانس افکار خودکشی را تبیین می‏کنند. نتایج به دست آمده حاکی از تاثیر غیر مستقیم علائم جسمانی بر افکار خودکشی از طریق نقش میانجی علائم افسردگی (05/0>p، 63/0=b) و نشخوارفکری (05/0>p، 71/0=b) معنی­دار بود. نتیجه­ گیری: علائم جسمانی به طور مستقیم و از طریق میانجیگری علائم افسردگی و نشخوارفکری، افکار خودکشی را در نوجوانان پیش بینی می کنند. این یافته بر نیاز به ارزیابی و مدیریت شکایات جسمانی و افزودن مداخلات بالینی که هدف آنها رسیدگی به علائم افسردگی و نشخوارفکری است، جهت پیشگیری از خودکشی در میان نوجوانان تأکید می کند.

مطالعات حوزه هواشناسی زیستی بر اساس دیدگاهی میان رشته ای به بررسی تاثیر رویدادهای اقلیمی بر رفتار انسان می پردازد و گزارش می دهد که با توجه به شیوع بالای اختلال افسردگی فصلی به دلیل اقلیم سرد، بارانی و کم آفتاب در بسیاری از مناطق اروپایی برای کنترل رنج ناشی از این مشکل روانی و به دلیل عدم دسترسی، به محیط آفتابی طبیعی از شیوه های پرعوارض مانند لامپ های طبی مصنوعی استفاده می کنند. طرح تجربی پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری حاضر با هدف مطالعه اثربخشی نور درمانی به شیوه ابداعی فوتو توریسم در مناطق جنوبی ایران بر روی مبتلایان به اختلال افسردگی فصلی انجام شده و 14 نفر از مبتلایان به اختلال افسردگی فصلی بر اساس شاخص های غربالگری DSM -IV-TR، ابزار SCID-I وBDI-2  به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و به 2 گروه تقسیم شدند. نتایج نشان داد که نور درمانی طبیعی به شیوه فوتو توریسم در گروه 7 نفری مورد مطالعه موجب کاهش معنادارتر علائم افسردگی فصلی در این بیماران شد (با میانگین اثربخشی درمانی 64.86%) که نتایج درمانی از نظر عود اختلال در یک نوبت پیگیری 2 ماهه پس از فرآیند خروج از منطقه گردشگری آفتابی دوام نسبتا مناسبی داشت. با مقایسه میزان کارآیی بالینی نور درمانی طبیعی در زمینه گردشگری در کاهش علائم خلقی و کنترل میزان عود در بیماران افسرده طی زمان موثرتر از رفتاردرمانی شناختی بوده است.

هدف: دورۀ نوجوانی، دوره ای حساس از رشد است که می تواند بر احتمال، شدت و سیر مشکلات سلامت روان تأثیر بگذارد. نوجوانان هم نشخواری و علائم افسردگی را تجربه می کنند و مداخلات درمانی در این زمینه لازم است. هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی ذهن آگاهی نوجوان محور بر هم نشخواری و افسردگی دختران نوجوان دارای علائم افسردگی بود.   روش: روش پژوهش نیمه آزمایشی (طرح پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری) با گروه کنترل بود. جامعۀ آماری این پژوهش دختران نوجوان دارای علائم افسردگی در شهرستان بروجرد بودند. ازمیان آنان 26 نفر به روش تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. برای گروه آزمایش درمان ذهن آگاهی نوجوان محور اجرا شد و گروه کنترل در زمان اجرای پژوهش هیچ گونه مداخله ای را دریافت نکردند. برای گردآوری داده ها از مقیاس های هم نشخواری و افسردگی بک (13 سؤالی) استفاده شد. برای تحلیل داده ها از تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر استفاده شد.   یافته ها: یافته ها نشان داد که درمان ذهن آگاهی نوجوان محور بر هم نشخواری (19/0=اندازۀ اثر؛ 67/5=F؛ 03/0>p) و افسردگی (42/0=اندازۀ اثر؛ 57/17=F؛ 001/0>p) نوجوانان دختر دارای علائم افسردگی اثربخش بوده است و این اثربخشی نیز در دورۀ پیگیری ماندگار بوده است (05/0>p).   نتیجه گیری: براساس نتایج، درمان ذهن آگاهی نوجوان محور بر کاهش هم نشخواری و افسردگی دختران نوجوان دارای علائم افسردگی اثربخش بود. بنابراین، استفاده از درمان ذهن آگاهی نوجوان محور برای کاهش هم نشخواری و افسردگی نوجوانان دختر دارای علائم افسردگی پیشنهاد می شود.

زمینه و اهداف: درمان فراشناختی بر این اصل استوار است که فراشناخت برای درک نحوه عملکرد شناخت و نحوه تولید تجربه های هشیارانه ما درباره خودمان و جهان اطرافمان بسیار مهم است. در پژوهش حاضر سعی شده است تا اثربخشی این نوع از درمان در بهبود بیماران دچار افسردگی اساسی مورد بررسی قرار گیرد.مواد و روش ها: این پژوهش در چارچوب طرح تجربی تک موردی با استفاده از طرح خطوط پایه چندگانه پلکانی طی 8 جلسه بر روی سه بیمار، در دوره پیگیری یک، سه و شش ماهه، از طریق مصاحبه ساختاریافته، پرسشنامه افسردگی و اضطراب بک و پرسشنامه افکار ناکارآمد مورد بررسی قرار گرفت.یافته ها: درمان تغییرات معنادار و قابل توجهی در علائم افسردگی و باورهای فراشناختی بیماران افسرده ایجاد کرد.نتیجه گیری: نتایج این پژوهش نشان می دهد، درمان فراشناختی که به جای محتوای شناخت بر کنترل فرآیندهای حاکم بر آن تمرکز می کند، می تواند در درمان بیماران مبتلا به اختلال افسردگی موثر باشد. به طوری که درمان موجب تغیرات معنادار در علائم هر سه بیمار شد و بهره های درمانی تا زمان دوره پیگیری ادامه یافتند.

مقدمه: پژوهش حاضر باهدف تعیین اثربخشی گروه درمانی تحلیلی بر کاهش علائم افسردگی بیماران افسرده انجام گرفت. این پژوهش کاربردی از منظر روش شناختی طرح پژوهش نیمه آزمایشی با (پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل) بود. روش کار: به منظور انجام پژوهش تعداد 160نفر از افراد مراجعه کننده به کلینیک آرام و اندیشه کرج در سه ماهه آخر سال 96با روش نمونه گیری غیر تصادفی و در دسترس انتخاب شدند شرکت کنندگان از طریق ابزار سنجش تحقیق شامل پرسشنامه نسخه ی بالینی مصاحبه ی بالینی ساختاریافته برای اختلالات محور یک، و پرسش نامه افسردگی بک (ویرایش دوم) (BDI-II) ونیز پاسخ دادند و از بین آن ها 39 نفر به صورت هدفمند و به منظور همگون بودند ازنظر دیگر ویژگی ها انتخاب شده و به صورت تصادفی در گروه آزمایش و کنترل جایگذاری شدند. گروه های آزمایش تحت مداخله با دوره 24 جلسه ای گروه درمانی تحلیلی قرار گرفتند و سپس بار دیگر داده های مربوطه جمع آوری شد. داده ها به منظور بررسی فرضیه های پژوهش توسط آزمون تحلیل کوواریانس چند متغیره تجزیه وتحلیل شدند ارزیابی شدند. نتایج: نتایج تحلیل کوواریانس چندمتغیری نشان داد که در گروه آزمون از لحاظ کاهش علایم افسردگی (در مرحله ی پس آزمون، تفاوت های معنی داری وجود دارد. با توجه به نتایج مطالعه حاضز میانگین افسردگی بعد از مداخله در دو گروه کنترل و آزمایش تفاوت معنی داری وجود دارد (F= 44. 84 و sig. <0. 01) به این صورت که میانگین افسردگی بعد از مداخله در گروه آزمایش کمتر از گروه کنترل است، متغیر گروه (کنترل و آزمایش) 61% از تغییرات افسردگی را تبیین می کند. نتیجه گیری: نتایج نشان می دهدکه روان درمانی تحلیلی گروهی در کاهش علایم افسردگی بیماران دارای این علایم، موثر است. و در مان به تنهایی می تواند تاثیرات بلند مدتی بر بهبود علائم این بیماران داشته باشد.

مقدمه: قشر نوجوان، قشر اصلی و آسیب پذیر جامعه بوده که آینده جوامع را می سازند، از همین رو روانشناسان و متخصصان تعلیم و تربیت از دیرباز به بررسی عوامل مؤثر در بهداشت روانی آن ها پرداخته اند. یکی از عوامل مؤثر و اساسی در سلامت روان نوجوانان افسردگی است. بر همین اساس این پژوهش با هدف بررسی تاثیر فعال سازی رفتاری بر کاهش افسردگی نوجوانان انجام شده است. روش بررسی: این پژوهش به روش آزمایشی با استفاده از گروه کنترل بود. جامعه موردمطالعه این پژوهش شامل کلیه دختران سال اول دبیرستان دوره متوسطه دوم در سال تحصیلی 94-1393 بود که با استفاده از نمونه ی گیری خوشه ای چندمرحله ای از بین دانش آموزان سال اول متوسطه دور دوم 30 نفر (15 نفر گروه آزمایش و 15 نفر گروه گواه) انتخاب شده اند. در این پژوهش از پرسشنامه بک (BDI-II) استفاده شده است. برای تحلیل داده ها از آزمون تحلیل کوواریانس (آنکوا) استفاده شده است. یافته ها: نتایج پژوهش نشان داد، 15 جلسه درمان فعال سازی رفتاری متناسب با نوجوانان توانسته در علائم افسردگی نوجوانان بین گروه آزمایشی و گواه پس از تعدیل اثر متغیر همپراش (پیش آزمون) در پس آزمون تفاوت معناداری (30/0=2௰ ، 001/0 ˂ P، 52/61=(1، 27)F) ایجاد کند. نمرات میانگین تعدیل شده نشان می دهد که گروه آزمایشی بهبود معناداری را در نشانه های افسردگی داشته اند. نتیجه گیری: بر اساس یافته های پژوهش، درمان مبتنی بر فعال سازی رفتاری به عنوان یک روش کاربردی می تواند به کاهش نشانه های افسردگی نوجوانان کمک کند و به عنوان یک روش موثر در جلسات درمانی مورد استفاده درمانگران قرار گیرد. با استفاده از این روش می توان نوجوانان افسرده را به عضوی فعال در جامعه تبدیل کرد و مشارکت آنها را در فعالیت های اجتماعی بهبود بخشید.